بر خلاف آن چه اغلب افراد باور دارند، خنده تنها پاسخی به رفتار یا گفتار بامزه دیگران نیست، بلکه چسب اجتماعی پرقدرتی است که ما از نوزادی برای تعامل ساده تر با دنیا و سایر انسان ها به کار می بریم.وقتی در جمع هستید و کسی مطلب خنده داری را تعریف می کند به احتمال زیاد می خندید. اگر از شما بپرسند به چه چیزی می خندی چه جوابی می دهید؟ احتمالا می گویید به حرفی که زد، درست است؟ خیر غلط است، شما در واقع به خود فرد خندیدید نه حرف خنده داری که زد.مطالعات جدید محققان نشان می دهد که خنده آن قدرها هم موضوع ساده ای نیست و ما انسان ها در هر شرایطی به راحتی نمی خندیم. بر اساس این مطالعات، در مقایسه با زمانی که داریم به افراد دیگر گوش می دهیم، ما 50 درصد بیشتر تمایل داریم که وقتی خودمان حرف می زنیم بخندیم. به علاوه 30 درصد بیشتر احتمال دارد که در جمع بخندیم تا این که در تنهایی به برنامه های تلویزیون یا مانند آن بخندیم.
این محققین باور دارند که خنده خیلی بیشتر از یک پاسخ ساده به حرف یا رفتار بامزه دیگری است و در حقیقت یک نوع چسب اجتماعی است که کمک می کند افراد به یکدیگر مرتبط شوند.نوزادان انسان بین 2 تا 6 ماهگی شروع به خندیدن می کنند، حتی نوزادانی که به طور مادرزادی ناشنوا هستند. از آن جا که خنده به فعالیت ماده دوپامین در مغز مربوط می شود که جریان پاداش و لذت درون مغز را می سازد، در واقع خنده به کودک کمک می کند که با احساس شادی و امنیت به کند و کاو دنیای اطرافش بپردازد.همچنین کودکان با خنده با سایر کودکان می فهمانند که در قوانین بازی چندان هم جدی نیستند و بدین ترتیب به ایجاد ارتباط بین خودشان از طریق بازی ها کمک می کنند. حتی در بزرگسالی هم خنده به عنوان یک تسهیل کننده روابط اجتماعی به کار می رود. خنده حس پرخاشگری و رقابت را بین افراد کم رنگ تر می کند و باعث می شود راحت تر با هم کنار بیایند. حتی مطالعات نشان می دهند که شما می توانید با خنده روی سایرین تاثیر بگذارید. پس از این به بعد به استفاده از خنده هایتان دقت کنید!
.jpg)
